Sarkozy.html



Nicolas Sarkozy
Nicolas Paul Stéphane Sárközy de Nagy-Bocsa
Geboren	28 januari 1955, Parijs
Partij	UMP
Politieke functies
1977-1983	Gemeenteraadslid Neuilly-sur-Seine
1983-2002	Burgemeester Neuilly-sur-Seine
2002-2004	Minister van Binnenlandse Zaken
2004-2004	Minister van Economie en Financiën
2005-2007	Minister van Binnenlandse Zaken
2007-heden	President van Frankrijk
Politiek

Nicolas Sarkozy (spreek uit: [nikɔla saʁkɔˈzi]^?), volledige naam Nicolas Paul Stéphane Sarközy de Nagy-Bocsa, bijnaam Sarko (Parijs, 28 januari 1955), is de huidige president van Frankrijk en uit dien hoofde ook co-vorst van Andorra.

bewerk Levensloop

Hij werd geboren als zoon van een Hongaarse immigrant, Pál Sárközy Nagybócsai, en een Franse moeder, Andrée Mallah. Zijn vaders familie behoorde tot de lage Hongaarse adel en bezat landerijen en een klein kasteel in Alattyán, nabij Szolnok. Nadat het Rode Leger in 1944 Hongarije binnen was gevallen, ontvluchtte het gezin van zijn vader het land. Na afloop van de oorlog keerden zij terug, maar hun bezittingen waren in het inmiddels communistische Hongarije geconfisqueerd. Nicolas grootvader stierf niet lang daarna. Pál Sárközy vestigde zich in Parijs en trouwde met de Française Andrée Mallah (haar vader was een uit Griekenland afkomstige Sefardische Jood die zich tot het katholicisme had bekeerd) met wie hij een aantal kinderen kreeg, onder wie Nicolas.

Nicolas groeide op in het XVIIe arrondissement, waar hij naar de Cours Saint-Louis de Monceau ging, een katholieke privéschool voor lager en middelbaar onderwijs. Hierna studeerde hij aan de Université Paris X Nanterre en het Institut d'Etudes Politiques de Paris (waar hij niet afstudeerde). Vervolgens werd hij advocaat en specialiseerde zich in bedrijfsrecht. Hij vestigde zich in Neuilly-sur-Seine, waar hij de politiek in ging.

bewerk Vrouwen

Op 23 september 1982 trouwde Sarkozy met Marie-Dominique Culioli, de dochter van een Corsicaanse apotheker uit Vico. Charles Pasqua was getuige bij het huwelijk. Het koppel kreeg twee zonen: Pierre (1985) en Jean (1987).

In 1984, toen Sarkozy burgemeester was van Neuilly, ontmoette hij Cécilia Ciganer-Albéniz. Sarkozy voltrok als burgemeester haar huwelijk met de televisiepresentator Jacques Martin, bij wie ze twee kinderen kreeg: Judith Martin (22 augustus 1984) en Jeanne-Marie Martin (8 juni 1987). Cécilia verliet Martin echter al in 1988 omdat ze een relatie was aangegaan met Sarkozy zelf. Sarkozy hertrouwde met Cécilia in oktober 1996, nadat hij zelf gescheiden was van zijn eerste vrouw. Uit dit tweede huwelijk werd een zoon, Louis geboren in 1997.

In het voorjaar van 2007 kwamen er geruchten op gang dat hun huwelijk niet goed liep. Zo was Cécilia niet actief in zijn verkiezingscampagne voor het presidentschap en stemde ze in de tweede verkiezingsronde niet op hem. Bij een staatsbezoek aan de Amerikaanse president George W. Bush liet ze grotendeels verstek gaan en bij een soortgelijk bezoek aan Libië was ze helemaal niet van de partij.

Op 18 oktober 2007 werd vanuit het presidentiële Élysée-paleis officieel bekendgemaakt dat Nicolas Sarkozy en Cécilia Ciganer-Albéniz die dag waren gescheiden.

Op 17 december 2007 werden in de Franse pers foto's gepresenteerd van president Sarkozy en fotomodel en zangeres Carla Bruni. Op 2 februari 2008 werd het huwelijk tussen beiden gesloten.

bewerk Politieke carrière

bewerk Neuilly-sur-Seine

Van 1977 tot 1983 was hij gemeenteraadslid van de Parijse voorstad Neuilly-sur-Seine en van 1983 tot 2002 was hij er burgemeester.

bewerk Europees Parlement

Van 1999 tot 2004 zat hij in het Europees Parlement.

bewerk Ministerschap

In 2002 kreeg Sarkozy zijn eerste ministerspost. Dit gebeurde al met al vrij laat in zijn carrière. De reden hiervoor is voornamelijk dat sinds 1995 Sarkozy op gespannen voet staat met zijn partijgenoot president Jacques Chirac. Sarkozy koos in de aanloop van de presidentsverkiezingen van 1995 niet het kamp van Chirac, maar van de toenmalige eerste minister en partijgenoot van Chirac, Édouard Balladur. De spanning tussen de entourage van de steeds populairder wordende Sarkozy en die van de bijna uitgerangeerde Chirac is nog steeds een splijtzwam binnen de partij UMP.

Sedert de afwijzing van de EU-grondwet door de Franse bevolking is hij samen met Dominique de Villepin aangetreden in de regering, ter vervanging van Jean-Pierre Raffarin. Sinds zijn aantreden is hij Minister van Binnenlandse Zaken. Voordien, namelijk vanaf mei 2002 tot het najaar van 2005 was hij minister in de drie regeringen van Raffarin. Van de verkiezingen van 2002 tot maart 2004 was hij minister van binnenlandse zaken. Na de herschikking van de regering Raffarin in maart 2004, ten gevolge van het slechte resultaat van de regeringspartijen in regionale verkiezingen, werd Sarkozy minister van economie en financiën. In het najaar van 2004 nam hij ontslag als minister omdat hij was verkozen tot voorzitter van de partij UMP en president Chirac hem dwong te kiezen tussen de functie van minister en partijvoorzitter.

Eind 2005 noemde hij de relschoppende jongeren uit de Parijse voorsteden racaille, wat zoveel betekent als 'uitschot'. Door sommige politieke tegenstanders werd evenwel bewust de indruk gewekt dat hij met de term "racaille" alleen allochtone jongeren bedoelde. Daarop ontstond in Frankrijk een heisa over het vreemdelingenbeleid. Vier weken lang werd Frankrijk elke avond en nacht lam gelegd door straatgeweld, brandende gebouwen, brandende auto's en geweld op het openbaar vervoer. Eerder al had hij verklaard de Franse banlieues te willen zuiveren van de welig tierende misdaad door middel van een hogedrukreiniger.

Sarkozy was naast Minister van Binnenlandse Zaken ook nog secretaris van zijn partij UMP. Hij was de enige kandidaat voor de voorverkiezingen van de UMP voor de presidentsverkiezingen van 2007. Als rechtse kandidaat nam hij het op tegen Ségolène Royal, die op 16 november 2006 werd gekozen als kandidate van de linkse PS. Op 26 maart 2007 trad hij af als minister om zich te concentreren op zijn presidentiële campagne.

bewerk Presidentschap

In de eerste ronde van de Franse presidentsverkiezingen, op 22 april 2007, eindigde Sarkozy op de eerste plaats, met 31,18 % van de stemmen, tegen 25,87 % voor Royal. Na de tweede ronde, op 6 mei 2007, werd hij met 53,06% van de stemmen uitgeroepen tot de nieuwe beoogde president van Frankrijk.

Zijn beëdiging voor een ambtstermijn van vijf jaar vond plaats op 16 mei 2007. Hiermee is Sarkozy de 23e president van de Franse Republiek en de zesde president van de Vijfde Franse Republiek. Hij is opvolger van Jacques Chirac die dit ambt van 1995 tot 2007 bekleedde.

Vanwege zijn presidentschap is Sarkozy tevens medestaatshoofd van Andorra in hoedanigheid van co-prins. De andere co-prins is de huidige katholieke bisschop van de Spaanse stad La Seu d'Urgell, op dit moment Joan Enric Vives i Sicília. Omdat geen van beide prinsen in Andorra woont, en Andorra een eigen regering en parlement heeft, is hun rol volledig symbolisch.

Na zijn verkiezingsoverwinning in mei 2007 maakte Sarkozy werk van het zoeken van steun voor de oprichting van de Unie voor het Middellandse Zeegebied, die de bestaande akkoorden tussen de Europese Unie en andere landen rond de Middellandse Zee zou vervangen en verdiepen. De reacties hierop varieerden sterk van land tot land.

bewerk Literatuur

• Dageraad, avond of nacht, Yasmina Reza - literair portret

bewerk Externe link

• (fr) Officiële website

Meer afbeeldingen die bij dit onderwerp horen, zijn te vinden op de pagina Nicolas Sarkozy op Wikimedia Commons.

Presidenten van Frankrijk

Lodewijk Napoleon Bonaparte - Louis Jules Trochu - Adolphe Thiers - Patrice de Mac-Mahon - Jules Grévy - Marie François Sadi Carnot - Jean Casimir-Perier - Félix Faure - Émile Loubet - Armand Fallières - Raymond Poincaré - Paul Deschanel - Alexandre Millerand - Gaston Doumergue - Paul Doumer - Albert Lebrun - Vincent Auriol - René Coty - Charles de Gaulle - Georges Pompidou - Valéry Giscard d'Estaing - François Mitterrand - Jacques Chirac - Nicolas Sarkozy