Champ Car.html |
| | | ca | | | de | | | en | | | es | | | fr | | | it | | | nl | | | no | | | pl | | | pt | | | ru | | | ro | | | fi | | | sv | | | tr | | | vo | | |
| |  |
Champ Car – nazwa odnosząca się do serii wyścigowej samochodów o otwartym nadwoziu w Stanach Zjednoczonych. W latach 2004-2007 roku tożsama z mistrzostwami Bridgestone presents Champ Car World Series powered by Ford.
Pierwsze mistrzostwa samochodowe w Stanach Zjednoczonych zorganizowano w 1902 roku, lecz oficjalna klasyfikacja została wprowadzona dopiero w 1919 roku, gdy zarządzanie serią przejął American Automobile Association (AAA). Równocześnie - w formie retrospekcji - przyznano tytuły mistrzowskie za wszystkie dotychczas rozegrane sezony. W 1951 roku ponownie obliczono wyniki i w efekcie dwa tytuły mistrzowskie zostały przyznane innym kierowcom (dotyczyło to sezonów 1909 i 1920).
W 1956 roku pieczę nad mistrzostwami objął United States Automobile Club (USAC), którego rządy trwały przez następne 22 lata.
W 1978 roku Dan Gurney wraz z Rogerem Penske, Patem Patrickiem i kilkoma innymi właścicielami zespołów startujących w serii USAC stworzyli Championship Auto Racing Teams (CART), organizację mającą bronić praw zespołów i negocjować z władzami USAC zwiększenie wpływu na wizerunek serii (na wzór FOCA w Formule1). Ich żądania zostały odrzucone w związku z czym w 1979 roku CART stworzyło konkurencyjną serię wyścigową która bardzo szybko zyskała na popularności i dała początek tzw. ery nowożytnej wyścigów na kontynencie północnoamerykańskim.
Niezależnie od organizacji sankcjonującej mistrzostwa, ogólnie przyjęto nazwę Indy Car, określającą te zmagania. Sytuacja uległa zmianie w 1996 roku, gdy właściciel toru Indianapolis Motor Speedway, Tony George stworzył secesyjny cykl mistrzostw - Indy Racing League. Od tego momentu równolegle toczyła się walka o dwa tytuły mistrzowskie.
Po sezonie 2003 seria CART straciła głównego sponsora i dwóch z trzech dostawców silników, co w dużym stopniu przyczyniło się do jej bankructwa. Trzech właścicieli zespołów (Gerald Forsythe, Paul Gentilozzi i Kevin Kalkhoven) nabyli prawa do całego majątku organizacji i w 2004 roku cykl wystartował pod nazwą Champ Car World Series. Równocześnie był historycznym spadkobiercą i kontynuatorem mistrzostw organizowanych przez AAA i USAC.
Krótko przed rozpoczęciem sezonu 2008, Champ Car World Series połączyła się z konkurencyjną serią Indy Racing League (chociaż w rzeczywistości została przez nią wchłonięta). Stało się to 22 lutego, w efekcie czego spośród dziewięciu zespołów przygotowujących się do kolejnego sezonu Champ Car, jedynie pięć wystartowało w połączonej serii IndyCar. Zespoły które przeniosły się do nowej serii, dostały na początek nadwozia, opony i silniki, a także kilka dodatkowych sesji testowych oraz opiekę ze strony zespołów IRL.
Pierwszym kierowcą Champ Car, któremu po połączeniu obu serii udało się wygrać wyścig był 19-letni Graham Rahal z zespołu Newman/Haas/Lanigan Racing. Wygrał on drugi wyścig sezonu, który odbył się na torze ulicznym w St. Petersburg na Florydzie. Dla Rahala był to pierwszy start w nowej serii, ponieważ nie wystąpił w pierwszej rundzie sezonu na torze w Homestead z powodu wypadku na treningu. Mimo to pierwszy sezon nie był łatwy dla kierowców i zespołów przechodzących z Champ Car, najwyższe miejsce na koniec sezonu - dziewiąte - zajął Oriol Servià.
