Formuła 1 Sezon 1964.html |
| | | ca | | | de | | | en | | | es | | | fr | | | it | | | nl | | | no | | | pl | | | pt | | | ru | | | ro | | | fi | | | sv | | | tr | | | vo | | |
| |  |
1950 • 1951 • 1952 • 1953 • 1954 • 1955 • 1956 • 1957 • 1958 • 1959 • 1960 • 1961 • 1962 • 1963 • 1964 • 1965 • 1966 • 1967 • 1968 • 1969 • 1970 • 1971 • 1972 • 1973 • 1974 • 1975 • 1976 • 1977 • 1978 • 1979 • 1980 • 1981 • 1982 • 1983 • 1984 • 1985 • 1986 • 1987 • 1988 • 1989 • 1990 • 1991 • 1992 • 1993 • 1994 • 1995 • 1996 • 1997 • 1998 • 1999 • 2000 • 2001 • 2002 • 2003 • 2004 • 2005 • 2006 • 2007 • Obecny: 2008 • Przyszłe: 2009 • 2010 • 2011 • 2012 •
GP Monako • GP Holandii • GP Belgii • GP Francji • GP Wielkiej Brytanii • GP Niemiec • GP Austrii • GP Włoch • GP Stanów Zjednoczonych • GP Meksyku •
| Sezon 1964 Mistrzostw Świata Formuły 1 | |
 |
|
| Inauguracja | 10 maja |
| Zakończenie | 25 października |
| Liczba wyścigów | 10 |
| Mistrzowie | |
| Kierowcy |  John Surtees |
| Konstruktorzy |  Ferrari |
| Poprzedni sezon • Następny sezon | |
15 sezon Formuły 1 rozpoczął się 10 maja w Monte Carlo, a zakończył 25 października w mieście Meksyk.
Spis treści |
edytuj Przebieg
Mistrzem został John Surtees, lecz to kto zdobędzie mistrzostwo rozegrało się dopiero 27 października w Meksyku. Przed wyścigiem szanse na tytuł zachowywało trzech Brytyjczyków, a sytuacja przedstawiała się następująco:
1. Graham Hill 39 pkt
2. John Surtees 34 pkt
3. Jim Clark 30 pkt
Pierwszy z rywalizacji wypadł lider klasyfikacji Graham Hill. Były mistrz świata zaliczył kolizję z kierowcą Ferrari – Włochem Lorenzo Bandinim, za sprawą tej kolizji Hill spadł na koniec stawki. Na ostatnim okrążeniu awaria silnika dopadła wciąż jeszcze aktualnego mistrza – Jima Clarka, który ostatecznie ukończył wyścig na 5 miejscu. Sprawca kolizji z Hillem natomiast po raz kolejny dał o sobie znać gdy znajdując się na drugim miejscu w wyścigu dał się wyprzedzić koledze z zespołu, aktualnemu wiceliderowi klasyfikacji – Johnowi Surteesowi, któremu 6 punktów za drugie miejsce dało mistrzostwo świata. Po tym sezonie w wieku 47 lat swoją karierę zakończył Francuz Maurice Trintignant, który w F1 uczestniczył nieprzerwanie przez 15 sezonów. Słaby debiut w gronie F1 zaliczył zespół Hondy której barwy trzykrotnie reprezentował Ronnie Bucknum, żadnego z trzech wyścigów nie ukończył.
edytuj Terminarz
.svg){kind=small}
edytuj Klasyfikacja kierowców
| lp | zawodnik | team | punkty |
|---|---|---|---|
| 1 | John Surtees |
Ferrari |
|
| 2 | Graham Hill |
BRM |
|
| 3 | Jim Clark |
Lotus-Climax |
|
| 4 | Lorenzo Bandini |
Ferrari |
|
| 5 |  Richie Ginther |
BRM |
|
| 6 | Dan Gurney |
Brabham-Climax |
|
| 7 |  Bruce McLaren |
Cooper-Climax |
|
| 8 |  Jack Brabham |
Brabham-Climax |
|
| 9 | Peter Arundell |
Lotus-Climax |
|
| 10 |  Jo Siffert |
Brabham-BRM |
|
| 11 | Bob Anderson |
Brabham-Climax |
|
| 12 | Mike Spence |
Lotus-Climax |
|
| 13 |  Tony Maggs |
BRM |
|
| 14 | Innes Ireland |
BRP-BRM |
|
| 15 |  Jo Bonnier |
Cooper-Climax Brabham-Climax |
1 |
| 16 | Chris Amon |
Lotus-BRM |
|
| 17 |  Maurice Trintignant |
BRM |
|
| 18 | Walt Hansgen |
Lotus-Climax |
|
| 19 | Phil Hill |
Cooper-Climax |
|
| 20 | Trevor Taylor |
BRP-BRM |
|
| 21 | Mike Hailwood |
Lotus-BRM |
|
| 22 |  Pedro Rodriguez |
Ferrari |
|
Giancarlo Baghetti, Gerhard Mitter, Ludovico Scarfiotti, Moises Solana, Peter Revson, Ronnie Bucknum, Hap Sharp, John Taylor, Carel Godin de Beaufort, André Pilette, Ian Raby, Frank Gardner, Edgar Barth, Jochen Rindt, Mario de Araujo Cabral, Bernard Collomb, John Love, Geki – nie zdobyli punktów
edytuj Klasyfikacja konstruktorów
| lp | team | punkty |
|---|---|---|
| 1 | Ferrari |
|
| 2 | BRM |
|
| 3 | Lotus-Climax |
|
| 4 | Brabham-Climax |
|
| 5 | Cooper-Climax |
|
| 6 | Brabham-BRM |
|
| 7 | BRP-BRM |
|
| 8 | Lotus-BRM |
|
Teamy: Derrington-Francis-ATS, Honda, Porsche, Scirocco-Climax, Brabham-Ford – nie zdobyły punktów