Niemcy.html

Ten artykuł dotyczy Republiki Federalnej Niemiec. Zobacz też: Niemcy (naród) i Niemcy (dramat Leona Kruczkowskiego).

Bundesrepublik Deutschland
Republika Federalna Niemiec


Flaga Niemiec	Godło Niemiec

Dewiza: (niem.) Einigkeit und Recht und Freiheit
(Jedność i prawo i wolność)

Hymn: Das Lied der Deutschen [jedynie trzecia strofa]
(Pieśń Niemców)

Konstytucja

Konstytucja Niemiec

Język urzędowy

niemiecki^[2]

Język używany

Typ państwa

prezydent federalny Horst Köhler

Przewodniczący Bundestagu

Norbert Lammert

Szef rządu

kanclerz federalna Angela Merkel

Wicekanclerz federalny

Frank Walter Steinmeier

Powierzchnia
• całkowita
• wody śródlądowe

63. na świecie
357 114,22 km²
7 798 km² (2,18%)

Liczba ludności (2007)
• całkowita
• gęstość zaludnienia
• narodowości

14. na świecie
82 217 800^[3]▼
230,2 osób/km²
Niemcy: ok. 83%

PKB (2008)
• całkowite
• na osobę

3414,6 mld. USD^[4]▲
41 581 USD▲

PKB (PPP) (2008)
• całkowite
• na osobę

2816 mld. USD▲
34 292 USD▲

Jednostka monetarna

1 euro = 100 eurocentów (EUR, €)

Niepodległość

od aliantów zachodnich (amerykańska, brytyjska i francuska strefa okupacyjna)
7 września 1949

Religia dominująca

katolicyzm: 31,2%

Strefa czasowa

UTC +1 - zima
UTC +2 - lato

+49

¹ Ponadto duński, fryzyjski, dolnołużycki, górnołużycki
² Federalny Urząd Statystyczny: Current population (en). 2007-08-31. [dostęp 2007-10-08].
³ Dane dotyczące PKB na podstawie szacunków Międzynarodowego Funduszu Walutowego na rok 2008 (źródło: IMF)

Portal:
Niemcy

Niemcy (Republika Federalna Niemiec, RFN; do traktatu pomiędzy RFN a Polską Rzeczpospolitą Ludową (1970) w Polsce stosowana była oficjalnie nazwa Niemiecka Republika Federalna, NRF) niem.: Deutschland lub Bundesrepublik Deutschland, BRD) – państwo federacyjne położone w Europie, będące członkiem Unii Europejskiej (UE), Unii Zachodnioeuropejskiej (UZE), G8, ONZ oraz NATO. Stolicą Niemiec jest Berlin (przed połączeniem z NRD – Bonn, obecnie noszące tytuł miasta federalnego). Językiem oficjalnym jest język niemiecki.

Polska nazwa "Niemcy" wywodzi się z tego samego rdzenia, co określenia "niemy", "niemowa" i podkreśla barierę językową między germańskim językiem niemieckim a językami słowiańskimi ("niemy" jako osoba nie mówiąca zrozumiałym językiem).

Niemcy leżą między Morzem Północnym i Morzem Bałtyckim na północy a Alpami na południu, rzeką Ren na zachodzie a Odrą na wschodzie. Graniczą na północy z Danią, na wschodzie z Polską, na południowym wschodzie z Czechami, na południu z Austrią i Szwajcarią, a na zachodzie z Francją, Luksemburgiem, Belgią i Holandią. Państwo niemieckie jest federacją złożoną z 16 krajów związkowych (landów).

edytuj Ludność

Największa wśród państw UE liczba ludności – 82,17 mln (luty 2008).

Struktura wiekowa w mln. (2007):

0-14 lat: 13,9% (chłopcy 5,89; dziewczynki 5,59)
15-64 lat: 66,3% (mężczyźni 27,81; kobiety 26,79)
powyżej 64 lat: 19,8% (mężczyźni 6,77; kobiety 9,54)

Grupy etniczne:

Około 75,2 mln. (91,1%) mieszkańców Niemiec posiada obywatelstwo niemieckie. Spośród nich około 7 mln (ok. 9%) posiada dwa obywatelstwa lub nie urodziło się w Niemczech, ale posiada niemieckie obywatelstwo lub język niemiecki nie jest ich językiem ojczystym. Dla lepszego zrozumienia można by wskazać na różnicę w znaczeniu pojęć narodowość i obywatelstwo, czego się w Niemczech z powodu historycznego obciążenia pojęcia naród (zobacz też nazizm) nie robi. Pewną część społeczeństwa stanowią przybyli do Niemiec po II wojnie światowej imigranci lub ich potomkowie.

Pozostałe 9% ludności (ok. 7 mln) stanowią obywatele innych krajów, mieszkający na stałe w RFN: Turcy (1,7-2,0 mln), przedstawiciele narodów byłej Jugosławii (ok. 1,0 mln), Włosi (0,5 mln), Polacy (ok. 0,4 mln) ^[1] ^[2] ^[3], Austriacy (0,2 mln) i inni.

Stosunek imigracji do emigracji zmienił się w ostatnich 10 latach. Niemieccy emigranci są w większości wysoko kwalifikowanymi, poszukiwanymi na światowym i europejskim rynku pracy specjalistami, którzy ze względu na trudności ekonomiczne Niemiec i złe perspektywy zawodowe zdecydowali się z Niemiec wyjechać.

W Niemczech istnieją ponadto stosunkowo nieliczne historyczne mniejszości etniczne. Północ, kraj związkowy Szlezwik-Holsztyn zamieszkują Duńczycy, Dolną Saksonię i Szlezwik-Holsztyn Fryzowie, a Saksonię i Brandenburgię – Serbołużyczanie, a cały teren Niemiec Cyganie (Sinti i Romowie).

Rozwój liczby ludności Niemiec w latach 1970-2003.

edytuj Język

Zobacz więcej w osobnym artykule: język niemiecki.

Niemiecki należy do dużej grupy języków germańskich i spokrewniony jest z duńskim, norweskim, szwedzkim, niderlandzkim oraz angielskim. Na terenie całego kraju występują liczne dialekty. To właśnie dialekt u większości Niemców zdradza, z którego regionu pochodzą: gdyby Meklemburczyk i Bawarczyk próbowali ze sobą rozmawiać posługując się wyłącznie dialektem, to najprawdopodobniej byłoby im bardzo trudno się zrozumieć. Język niemiecki jest najbardziej rozpowszechnionym językiem w Europie, jest on mową ojczystą dla około 110 mln osób. Języka tego jako ojczystego (poza obszarem Niemiec) używa się w Austrii, Liechtensteinie, części Szwajcarii, Południowym Tyrolu (Włochy), Alzacji (Francja), niektórych regionach Belgii i w Luksemburgu. Wśród najczęściej przekładanych języków, niemiecki plasuje się na trzecim miejscu – zaraz po angielskim i francuskim. Promocją języka i kultury niemieckiej na świecie zajmują się liczne instytuty, a wśród nich, intensywnie wspierany przez niemieckie ministerstwo spraw zagranicznych, Goethe-Institut.

edytuj Historia

Zobacz więcej w osobnym artykule: Historia Niemiec.

W X w. p.n.e. plemiona germańskie przybyły na tereny dorzecza Łaby i Renu. W VI i VII w. zachodnia część Germanii została podbita i włączona do państwa Franków. Za panowania syna Karola Ludwika Pobożnego powstawały ośrodki separatystyczne w Germanii. W wyniku wojny imperium zostało podzielone na 3 części (traktat w Verdun 843), wschodnia to późniejsze Niemcy.

Pierwszym królem wschodniofrankońskim został Ludwik. Po jego śmierci (876) państwo rozpadło się na kilka luźno związanych ze sobą księstw. W 962 Otton I zmienił nazwę państwa na Królestwo Niemieckie. W XIV w zmienił się ustrój Niemiec. Cesarz Karol IV wydał Złotą Bullę (1356). Bulla zagwarantowała jedność i niepodzielność obszarów, którymi władali elektorzy, nadawała im suwerenność w ramach cesarstwa i autonomię sądowniczą, elektorzy otrzymali wówczas prawo majestatu – traktowano ich jak królów. Elektorzy nie mogli wybierać nowego króla przed śmiercią starego. W XV wieku Habsburgowie opanowywali nowe ziemie metodą mariaży i układów. Cesarz Karol V (1519-1556) panował nad największym imperium ówczesnego świata. W 1526 po śmierci króla Węgier w Bitwie pod Mohaczem, brat Karola Ferdynand uzyskał korony Czech i Węgier na mocy układu o przeżycie z Jagiellonami zawartego w Wiedniu w 1515). W 1517 niemiecki zakonnik Marcin Luter ogłosił w Wittenberdze 95 tez. W 1521 papież Leon X wyklął zakonnika, zaś sejm w Wormacji skazał Lutra na banicję. W 1555 podpisano pokój w Augsburgu. Warunki pokoju były następujące: król uznał podział religijny Niemiec na zasadzie Czyj kraj, tego religia. Ogromne zasługi dla przyszłego rozwoju Niemiec położył oświeceniowy król-mason Fryderyk II Wielki, który jako jeden z pierwszych władców w Europie wprowadził powszechne nauczanie elementarne. W latach 1772-1795 udział Prus w trzech rozbiorach Polski. W okresie napoleońskim większość ziem niemieckich włączono w Związek Reński oprócz Prus i Austrii. Po klęsce Napoleona utworzono Związek Niemiecki. W 1834 powstał Niemiecki Związek Celny. Po wojnie austriacko-pruskiej 1866 najsilniejszą pozycję w Niemczech uzyskały Prusy, po wojnie francusko-pruskiej w latach 1870–1871 proklamowano Cesarstwo Niemieckie z Wilhelmem I jako dziedzicznym cesarzem. W latach 1880–1900 Niemcy uzyskały też kolonie w Afryce. 9 listopada 1918 proklamowano republikę, cesarz abdykował. Niemcy podpisały kapitulację 11 listopada 1918 roku kończącą I wojnę światową. Do 1933 istniała Republika Weimarska. W wolnych i demokratycznych wyborach w 1933 zwyciężyła NSDAP. W następstwie tego rządy objął Adolf Hitler i NSDAP, rozpoczęły się rządy terroru. 1 września 1939 Niemcy zaatakowały Polskę. Rozpoczęła się II WŚ. Zakończyła się 8 maja 1945 aktem bezwarunkowej kapitulacji, powielonym na żądanie ZSRR 9 maja. Niemcy podzielono na strefy okupacji kontrolowane przez mocarstwa: Wielka Brytania, Francja, ZSRR, USA. Powstała Międzysojusznicza Rada Kontroli, która koordynowała administrację okupowanych terytoriów. W strefie radzieckiej powstało NRD, a w trzech pozostałych RFN. Niemcy zjednoczyły się w 1990.

edytuj Mapy Niemiec z różnych okresów

Rzesza niemiecka w X i XI wieku

Rzesza niemiecka w XIV wieku

Republika Weimarska

Niemcy po II wojnie światowej

edytuj Geografia

Mapa Niemiec.

Niemcy rozciągają się między Morzem Północnym i Bałtyckim na północy a Alpami na południu. Graniczą na północy z Danią, na wschodzie z Polską, na południowym wschodzie z Czechami, na południu z Austrią i Szwajcarią, a na zachodzie z Francją, Luksemburgiem, Belgią i Holandią.

Według regionalizacji fizycznogeograficznej Niemcy leżą w Europie Zachodniej. Na terenie Niemiec można wydzielić cztery wielkie regiony geograficzne: Nizinę Niemiecką, Średniogórze Niemieckie, przedgórze Alp (Wyżyna Bawarska) i Alpy.

Zobacz:

regionalizacja fizycznogeograficzna Niemiec
jeziora Niemiec
rzeki Niemiec
wyspy Niemiec
góry Niemiec (najwyższy szczyt - Zugspitze, 2962 m n.p.m., w Bawarii)

edytuj Kraje związkowe Niemiec

Zobacz więcej w osobnym artykule: Kraje związkowe Niemiec.

Republika Federalna Niemiec składa się z następujących krajów związkowych (landów):

	Nazwa niemiecka	Nazwa polska	Pow. (tys. km²)	Ludność (mln.)⁽²⁾
1	Baden-Württemberg	Badenia-Wirtembergia	35,74	10,74
2	Bayern	Bawaria	70,53	12,46
3	Berlin	Berlin⁽¹⁾	0,89	3,40
4	Brandenburg	Brandenburgia	29,47	2,55
5	Bremen	Brema⁽¹⁾	0,40	0,66
6	Hamburg	Hamburg ⁽¹⁾	0,75	1,75
7	Hessen	Hesja	21,11	6,10
8	Mecklenburg-Vorpommern	Meklemburgia-Pomorze Przednie	23,17	1,73
9	Niedersachsen	Dolna Saksonia	47,62	8,00
10	Nordrhein-Westfalen	Nadrenia Północna-Westfalia	34,08	18,06
11	Rheinland-Pfalz	Nadrenia-Palatynat	19,85	4,06
12	Saarland	Saara	2,57	1,05
13	Sachsen	Saksonia	18,42	4,25
14	Sachsen-Anhalt	Saksonia-Anhalt	20,44	2,42
15	Schleswig-Holstein	Szlezwik-Holsztyn	15,76	2,83
16	Thüringen	Turyngia	16,17	2,34
⁽¹⁾ Berlin i Hamburg są miastami na prawie landu; Brema ma też status miasta-kraju (Stadtstaat), chociaż należą do niej dwa miasta: Brema i Bremerhaven ⁽²⁾ Stan: 31.12.2004

Wszystkie kraje związkowe są równouprawnione.

edytuj Ważniejsze miasta (alfabetycznie)

Nazwa polska	Nazwa niemiecka	ludność w tys.	Kraj związkowy
Akwizgran	Aachen	&&&&&&&&&&&&0256.&&&&&0256	Nadrenia Północna-Westfalia
Berlin	Berlin (stolica)	&&&&&&&&&&&03405.&&&&&03 405	Berlin
Bielefeld	Bielefeld	&&&&&&&&&&&&0325.&&&&&0325	Nadrenia Północna-Westfalia
Bochum	Bochum	&&&&&&&&&&&&0368.&&&&&0368	Nadrenia Północna-Westfalia
Bonn	Bonn	&&&&&&&&&&&&0298.&&&&&0298	Nadrenia Północna-Westfalia
Brema	Bremen	&&&&&&&&&&&&0565.&&&&&0565	Brema
Brunszwik	Braunschweig	&&&&&&&&&&&&0240.&&&&&0240	Dolna Saksonia
Chemnitz	Chemnitz	&&&&&&&&&&&&0246.&&&&&0246	Saksonia
Darmstadt	Darmstadt	&&&&&&&&&&&&0136.&&&&&0136	Hesja
Dortmund	Dortmund	&&&&&&&&&&&&0595.&&&&&0595	Nadrenia Północna-Westfalia
Drezno	Dresden	&&&&&&&&&&&&0490.&&&&&0490	Saksonia
Duisburg	Duisburg	&&&&&&&&&&&&0585.&&&&&0585	Nadrenia Północna-Westfalia
Düsseldorf	Düsseldorf	&&&&&&&&&&&&0590.&&&&&0590	Nadrenia Północna-Westfalia
Essen	Essen	&&&&&&&&&&&&0620.&&&&&0620	Nadrenia Północna-Westfalia
Frankfurt nad Menem	Frankfurt am Main	&&&&&&&&&&&&0645.&&&&&0645	Hesja
Frankfurt nad Odrą	Frankfurt an der Oder	&&&&&&&&&&&&&061.&&&&&061	Brandenburgia
Hamburg	Hamburg	&&&&&&&&&&&01734.&&&&&01 734	Hamburg
Hanower	Hannover	&&&&&&&&&&&&0545.&&&&&0545	Dolna Saksonia
Heilbronn	Heilbronn	&&&&&&&&&&&&0121.&&&&&0121	Badenia-Wirtembergia
Karlsruhe	Karlsruhe	&&&&&&&&&&&&0284.&&&&&0284	Badenia-Wirtembergia
Kassel	Kassel	&&&&&&&&&&&&0195.&&&&&0195	Hesja
Kilonia	Kiel	&&&&&&&&&&&&0230.&&&&&0230	Szlezwik-Holsztyn
Kolonia	Köln	&&&&&&&&&&&&0955.&&&&&0955	Nadrenia Północna-Westfalia
Konstancja	Konstanz	&&&&&&&&&&&&&081.&&&&&081	Badenia-Wirtembergia
Krefeld	Krefeld	&&&&&&&&&&&&0250.&&&&&0250	Nadrenia Północna-Westfalia
Lipsk	Leipzig	&&&&&&&&&&&&0510.&&&&&0510	Saksonia
Lubeka	Lübeck	&&&&&&&&&&&&0235.&&&&&0235	Szlezwik-Holsztyn
Moguncja	Mainz	&&&&&&&&&&&&0202.&&&&&0202	Nadrenia-Palatynat
Monachium	München	&&&&&&&&&&&01268.&&&&&01 268	Bawaria
Monastyr	Münster	&&&&&&&&&&&&0270.&&&&&0270	Nadrenia Północna-Westfalia
Norymberga	Nürnberg	&&&&&&&&&&&&0500.&&&&&0500	Bawaria
Oldenburg	Oldenburg	&&&&&&&&&&&&0174.&&&&&0174	Dolna Saksonia
Osnabrück	Osnabrück	&&&&&&&&&&&&0163.&&&&&0163	Dolna Saksonia
Paderborn	Paderborn	&&&&&&&&&&&&0144.&&&&&0144	Nadrenia Północna-Westfalia
Saarbrücken	Saarbrücken	&&&&&&&&&&&&0180.&&&&&0180	Saara
Salzgitter	Salzgitter	&&&&&&&&&&&&0120.&&&&&0120	Dolna Saksonia
Schwerin	Schwerin	&&&&&&&&&&&&0104.&&&&&0104	Meklemburgia-Pomorze Przednie
Stuttgart	Stuttgart	&&&&&&&&&&&&0610.&&&&&0610	Badenia-Wirtembergia
Wiesbaden	Wiesbaden	&&&&&&&&&&&&0290.&&&&&0290	Hesja
Wolfsburg	Wolfsburg	&&&&&&&&&&&&0125.&&&&&0125	Dolna Saksonia
Wuppertal	Wuppertal	&&&&&&&&&&&&0410.&&&&&0410	Nadrenia Północna-Westfalia
Würzburg	Würzburg	&&&&&&&&&&&&0128.&&&&&0128	Bawaria

edytuj Ustrój polityczny Niemiec

Bundestag

Prezydent Federalny Niemiec Horst Köhler

Zobacz więcej w osobnym artykule: Ustrój polityczny Niemiec.

Stolicą federalną jest Berlin, gdzie znajduje się siedziba rządu federalnego (Bundesregierung), jednak część ministerstw rezyduje w Bonn. Część centralnych urzędów mieści się w innych miastach, m.in. Karlsruhe i Norymberdze. System polityczny Niemiec jest zorganizowany w oparciu o konstytucję (Verfassung), którą jest Ustawa Zasadnicza Niemiec (Grundgesetz) według zasady podziału władz (Gewaltenteilung).

Głową państwa jest prezydent federalny, wybierany przez Zgromadzenie Narodowe (złożonego z Bundestagu i przedstawicieli krajów związkowych, w liczbie równej liczbie członków Bundestagu) na pięcioletnią kadencję. Jest możliwość jednokrotnego powtórzenia kadencji. Ma on czysto reprezentacyjne znaczenie - jest symbolem państwa, moderatorem. Nie ma prawa wetowania ustaw (może je jedynie odesłać do Trybunału). Posiada prawo mianowania ambasadorów i konsulów oraz wysuwania kandydatury kanclerza. Władzą ustawodawczą (die Legislative) jest Bundestag wraz z drugą izbą Radą Federalną Niemiec (Bundesrat). Bundestag wybierany jest co cztery lata w wyborach pięcioprzymiotnikowych: powszechnych, równych, bezpośrednich (jednostopniowych), tajnych i proporcjonalnych choć zasadniczo jest to system mieszany z zapewnieniem wejścia do parlamentu wszystkich kandydatów, którzy w swych okręgach uzyskali większość. Ustawowa liczba posłów liczy 598 (od zjednoczenia Niemiec do 2002 roku wynosiła 656), ale wskutek tego skomplikowanego systemu wyborczego ta liczba może zwiększać się o tzw. mandaty nadwyżkowe. Tak jest w Bundestagu XVI kadencji, który liczy 614 posłów. Posłowie grupują się we frakcjach, do tworzenia których potrzebne jest 5% ogólnej liczby posłów. Obecne frakcje to:

Bundestag na wniosek prezydenta dokonuje wyboru kanclerza i rządu, kontroluje jego prace, zatwierdza umowy międzynarodowe, uchwala ustawy, wybiera (wraz z Bundesratem) prezydenta. Na czele izby niższej stoi przewodniczący Bundestagu (wraz ze swoimi zastępcami). Obecnie jest nim Norbert Lammert z CDU.

Władzę wykonawczą (die Exekutive) stanowi rząd federalny z kanclerzem federalnym (Bundeskanzler) na czele. Pozycja kanclerza jest mocniejsza niż polskiego premiera. Ma on prawo bezpośrednio ingerować w prace swoich ministrów. Nie można pociągnąć całego rządu do odpowiedzialności politycznej. Dzieje się tak dlatego, że każdy z ministrów działa według wytycznych kanclerza. Dopiero gdy kanclerz zostanie pociągnięty do odpowiedzialności za pomocą konstruktywnego wotum nieufności, wówczas rząd pośrednio pociągnięty jest do odpowiedzialności. Parlament nie może odwoływać poszczególnych ministrów (zasada odpowiedzialności rządu en bloc).

Najwyższe instancje sądowe to:

Federalny Trybunał Konstytucyjny (Bundesverfassungsgericht),
Federalny Sąd Administracyjny (Bundesverwaltungsgericht),
Trybunał Federalny (Bundesgerichtshof),
Federalny Sąd Pracy (Bundesarbeitsgericht),
Federalny Sąd Socjalny (Bundessozialgericht),
Federalny Trybunał Finansowy (Bundesfinanzhof).

edytuj Partie polityczne

Zobacz więcej w osobnym artykule: Partie polityczne Niemiec.

Sala plenarna Bundestagu

System partyjny Niemiec porównawszy chociażby z krajami Europy Zachodniej jest wyjątkowo stabilny i uporządkowany. Wykrystalizowaniu uległ po II wojnie światowej. Partią o najstarszej tradycji jest pochodząca z 1870 r. partia środowiska katolickiego Zentrum (pol. Centrum). Drugą co do wieku partią jest pochodząca z 1875 r. i wyrosła z ruchu robotniczego SPD. Uczestniczyła ona w rządach Republiki Weimarskiej, aż do 1933 roku była najsilniejszą partią niemiecką. Obok SPD do tzw. Volksparteien (partii ogólnonarodowych) należy również chadecja (CDU i CSU). Wykształciła się ona po II wojnie światowej ze środowisk dawnej katolickiej partii "Centrum", poszerzonej o środowiska ewangelickie (CDU jest partią ponad konfesyjną). Na wzmocnienie jej roli wpłynął długi okres rządów (1949-1969) oraz charyzmatyczni liderzy: Konrad Adenauer, Ludwig Erhard i Jakob Kaiser. W latach 1982-1998 CDU/CSU była znów u władzy stanowiąc główną siłę rządu Helmuta Kohla.

Tradycyjnie rolę języczka u wagi pełnili liberałowie z FDP. Rządzili prawie nieprzerwanie aż do 1998 roku, raz z CDU, raz z SPD - stąd też często nazywani są partią "obrotową". FDP wykształciła się po 1948 roku ze środowisk związanych z przedwojennymi partiami DDP i DVP. Były w niej obecne zarówno elementy wolnomyślicielskie, antyklerykalne jak i nacjonalistyczne (przez pewien czas po wojnie sytuowano FDP "na prawo" od CDU). Z partią związane były takie nazwiska jak pierwszy prezydent RFN Theodor Heuss, jej powojenny lider Erich Mende, przedstawiciele lewego skrzydła Wolfgang Mischnick czy Günter Verheugen. Członkami FDP byli też wieloletni minister spraw zagranicznych RFN Hans-Dietrich Genscher (1974-1992), Walter Scheel (1969-74 szef MSZ, prezydent RFN 1974-79) czy Klaus Kinkel (minister sprawiedliwości i spraw zagranicznych w rządzie Helmuta Kohla). FDP miała swój udział w odważnej polityce wschodniej rządu Willego Brandta i Helmuta Schmidta. W 1982 na skutek różnic w pomysłach na politykę gospodarczą i społeczną FDP zrezygnowała z udziału w rządach lewicy i związała się z chadecją. Małżeństwo z CDU, choć niewolne od kłótni i nieporozumień, przetrwało 16 lat.

Od 1998 rolę języczka u wagi spełniała istniejąca od 1979/80 r. partia Zielonych (Bündnis 90/Die Grünen). Jej przewodniczącym był minister spraw zagranicznych Josef Fischer.

Partią izolowaną na szczeblu ogólnokrajowym jest Die Linkspartei. - następczyni honeckerowskiej SED. W latach 1990-2002 i ponownie od 2005 reprezentowana była w Bundestagu, głównie przez posłów z byłej NRD. W zachodniej części Niemiec nie udało jej się zapuścić korzeni aż do zawarcia koalicji z dysydentami z SPD. PDS krytykowała z pozycji lewicowych rząd Schrödera, zarzuca mu odejście od lewicowych ideałów, które jakoby zawsze bliskie były PDS. Partia Lothara Bisky'ego współrządzi z SPD w dwóch krajach związkowych - Berlinie i Meklemburgii/Pomorzu Przednim.

W parlamentach lokalnych swoje reprezentacje posiadają również trzy skrajnie prawicowe partie: Narodowodemokratyczna Partia Niemiec (Nationaldemokratische Partei Deutschland, NPD), Niemiecka Unia Ludowa (Deutsche Volksunion, DVU) oraz Niemiecka Unia Socjalna (Deutsche Soziale Union, DSU).

edytuj Siły zbrojne

Łączna liczba żołnierzy — ok. 308,4 tys. (2000); zasadnicza służba wojsk. we wszystkich rodzajach wojsk trwa 10 mies.; siły lądowe liczą 211,8 tys. żołnierzy, marynarka — 26 tys., lotnictwo — 70,5 tys.; od 1955 czł. NATO; po zjednoczeniu Niemiec (1990) rozpoczął się proces włączania Nar. Armii Lud. NRD (wraz z jej uzbrojeniem) do Bundeswehry; podpisany 1990 w Moskwie układ między Niemcami a ZSRR o ostatecznej regulacji, zw. układem „2+4”, określił stan sił zbrojnych zjednoczonych Niemiec na poziomie 370 tys. (łącznie siły lądowe, mor. i powietrzne) i zobowiązał ZSRR do wycofania swoich wojsk z terenu Niemiec do końca 1994; Niemcy są sygnatariuszem układu w sprawie konwencjonalnych sił zbrojnych z 1990 i układu o liczbie żołnierzy z 1992, zgodnie z którymi liczebność wojsk będzie wynosić 350 tys. żołnierzy; Niemcy będą mogły posiadać: 4166 czołgów bojowych, 3446 bojowych wozów opancerzonych, 2707 jednostek artylerii o kalibrze powyżej 100 mm, 900 samolotów bojowych, 306 helikopterów uderzeniowych. W realizowanej od 1992 reformie, p.n. Bundeswehra 2000, siły zbrojne Niemiec będą się składać z 2 kategorii: większej części przeznaczonej do obrony terytorium Niemiec i obszaru NATO oraz mniejszej — maksymalnie mobilnych i utrzymujących stałą gotowość bojową sił szybkiego reagowania (7 brygad lądowych, część sił powietrznych i mor.). Budżet wojsk. wynosi 1,5% PKB (2003).

edytuj Gospodarka

Niemcy na mapie Unii Europejskiej

Niemcy, mimo zaobserwowanych problemów gospodarczych w latach 2003 - 2005, wciąż utrzymują się na trzecim miejscu wśród największych potęg gospodarczych świata. PKB wyniósł w 2005 2,91 bilionów USD. Niemiecka gospodarka jest zatem nominalnie trzecią co do wielkości na świecie. PKB w przeliczeniu na jednego mieszkańca wynosi: 33,4 tys. USD i plasuje RFN na 10. miejscu w Unii Europejskiej oraz na 17. miejscu w świecie. Deficyt budżetowy w 2005 wyniósł 78 mld euro. Państwo osiągnęło dochody w wysokości 971 mld euro, a wydało 1 049,7 mld euro. Niemcy są obecnie pierwszym eksporterem na świecie. Wartość eksportu w 2004 wyniosła ponad 731 mld euro. Przewaga eksportu nad importem wyniosła wówczas blisko 160 miliardów euro (tymczasem deficyt handlowy USA w 2003 wyniósł 489 mld. $). Głównym centrum finansowym o światowym znaczeniu jest Frankfurt nad Menem, m.in. siedziba Frankfurckiej Giełdy Papierów Wartościowych (Frankfurter Wertpapierbörse), Deutsche Banku, Dresdner Banku oraz Commerzbanku.

edytuj Przemysł

Fabryka Volkswagena

Elektrownia atomowa

Do najlepiej rozwiniętych gałęzi przemysłu należą: przemysł elektromaszynowy, rafineryjny, energetyczny oraz hutniczy i chemiczny. Na całym świecie cenione są także niemieckie wyroby z dziedzin przemysłu odzieżowego (Adidas) a także z dziedzin optyki i zaawansowanych technologii (high-tech). Niemiecki przemysł chemiczny osiągnął czołową pozycję na świecie, jego głównym ośrodkiem jest Ludwigshafen (siedziba firmy BASF). Ku tej samej pozycji w świecie zmierza także motoryzacja. Niemcy są największym eksploatatorem węgla brunatnego i soli potasowych na świecie. Znamienną rolę w gospodarce odgrywa Nadreński Okręg Przemysłowy, w skład którego wchodzi Zagłębie Ruhry - jeden z największych obszarów przemysłowych świata. Duże obszary przemysłowe są również zlokalizowane wokół Hamburga, Hannoweru, Salzgitter, Saarbrücken, Frankfurtu nad Menem, Stuttgartu i Monachium. Przemysł na wschodnim terytorium państwa koncentruje się głównie w Zagłębiach Saskim i Łużyckim, a także w rejonach Berlina, Lipska, Chemnitz i Drezna. Ogromną rolę w gospodarce kraju odgrywają olbrzymie korporacje, skore do inwestycji poza granicami kraju, co przyczynia się do rozwoju wielu, także silnych ekonomicznie państw. Firmy inwestują w badania naukowe i rozwijają własne ośrodki badawcze, co pozwala na szybkie wdrażanie nowoczesnych, wysokiej jakości produktów.

Górnictwo węgla kamiennego powoli przestaje być jednym z dominujących gałęzi przemysłu w Niemczech. Niemiecki rząd planuje stopniowe zamknięcie wszystkich kopalń w kraju do 2012 roku. W 2004 roku na terenie Niemiec funkcjonowało 9 kopalń zatrudniających 42 000 osób (w 1980 roku funkcjonowało 39 kopalń zatrudniających 186 800 osób). Zużycie węgla kształtuje się następująco: elektrownie - 75%, przemysł stalowy - 24%, ogrzewanie - 1% (dane z 2004 roku). Produkcja energii elektrycznej z węgla wynosiła w 2004 roku 10% (w 1990 roku - 26%).

Zobacz też: Lista największych niemieckich firm.

edytuj Transport

Niemiecka autostrada

Lotnisko we Frankfurcie

Sukces gospodarczy nie byłby możliwy bez rozwiniętego systemu komunikacyjnego. Po niemieckich drogach o łącznej długości 644,5 tys. km (dane z 2006), w tym ponad 12 tys. km autostrad, jeździ ponad 46 mln samochodów osobowych i 8 mln ciężarowych. Równie ważną rolę odgrywa sieć kolejowa o łącznej długości 48 215 km (dane z 2006), szczególnie produkowane od 1991 superszybkie pociągi Intercity-Express (ICE), których prędkość dochodzi do 200 km/godz . Dominującym podmiotem kolejowym jest Deutsche Bahn AG.

edytuj Problemy gospodarcze w latach 2003-2005

Rozwój zadłużenia RFN

Mniej zadowalająco kształtuje się niemieckie zadłużenie, które osiągnęło w styczniu 2006 nowy rekordowy stan: 1,49 biliona euro = ok. 5,81 bilionów PLN, co odpowiada ok. 18 tys. € = ok. 70 tys. PLN na głowę mieszkańca. Do tego dochodzą przewidywane zobowiązania państwa względem przechodzących na emeryturę pracowników sfery budżetowej w randze urzędnika, które płacone są bezpośrednio z budżetu, a nie przez ubezpieczenie emerytalne i do 2012 sumują się na kolejne 4 do 5 bilionów euro (źródło: niem. Bund der Steuerzahler). Od początku istnienia RFN wszystkie jej budżety były z deficytem. Jednak od 2009 roku Niemcy planują zmniejszać swój dług narodowy w relacji do PKB. Obecne zadłużenie Niemiec odpowiada około 110% PKB, podczas gdy kwotowo wyższe zadłużenie Stanów Zjednoczonych wynosi 75% PKB (ok. 8,5 bilionów dolarów) i również kwotowo wyższe zadłużenie Japonii 160% (ok 7. bln dolarów), w odniesieniu do PKB niemiecki dług jest porównywalny do większości krajów wysoko rozwiniętych. Zadłużenie i związane z nim odsetki, rosnące koszty systemu opieki zdrowotnej i emerytalnego, jak również bezrobocie (ok. 3,37 mln. ludzi), stanowią poważny problem finansowy i tym samym gospodarczy. Niemcy nie dotrzymywali od kilku lat, podpisanych w Maastricht, kryteriów konwergencji (dotyczących stabilności Euro). Dla ratowania finansów państwa przeprowadza się od lat cięcia w systemach ubezpieczeń społecznych, co jednak tylko trochę poprawiło sytuację.

W 2006 roku Niemcy po raz pierwszy od paru lat dotrzymali kryteria z Maastricht. W 2006 roku nastąpiła wyraźna poprawa sytuacji gospodarczej. Wzros